تقريبا در همه جاي دنيا مردم روز خود را با نوشيدن يكي دو فنجان نوشيدني گرم آغاز مي كنند . در ميان ما و بسياري از ملل ديگر اين نوشيدني چاي است .

رسم نوشيدن دم كرده برگ آماده يا عمل آورده اين گياه از خانواده بابونه ( camellia ) و نام آن (chai) هر دو از چين آمده اند . در خود چين چاي را از زمان باستان مي شناخته اند ولي در ساير جاهاي دنيا از جمله در ميان ما ايرانيان رسم نوشيدن چاي سابقه اش از دو قرن كمتر است . با اين حال ، اين رسم يكي از اجزاي جدايي ناپذير زندگاني امروزي است و هر قومي صورت خاص خود به آن داده است .

در سال 1314 هجري قمري و توسط محمد ميرزا كاشف السلطنه كه به عنوان ژنرال كنسول ايران به هند رفته بود چاي وارد ايران شد و در لاهيجان براي اولين بار كاشته شد. از سال 1308 هجري شمسي كه كاشف السلطنه در گذشت ، كشت و توليد چاي رفته رفته در گيلان گسترش يافت و امروز از منابع مهم در آمد ملي است .

چاي بر سه نوع است : چاي تخمير نشده يا سبز ، چاي نيمه تخمير شده يا نيمه سبز كه در زبانهاي اروپايي به آن اولانگ گفته مي شود و چاي تخمير شده يا سياه . ما ايرانيان عموما چاي سياه مصرف مي كنيم و آن را ساده و نسبتا كم رنگ مي نوشيم .

چاي حاوي ماده محرك و بيدار كننده اي است به نام تئين . چيزي كه در چاي كمتر به آن توجه مي شود مزه چاي است كه به مقدار ماده گسي به نام تانن در چاي بستگي دارد .